Jest to stara tradycja francuska, dla niektórych wręcz obowiązkowa, nawet jeśli w dzisiejszych czasach wydaje się ona nieco „passé”. Oczywiście nie używa się już typowego nocnika, często jest to wiaderko do lodu, albo zwykły talerz. W każdym razie francuscy nowożeńcy muszą być przygotowani na to, że część ich gości wparuje im rano do pokoju i zmusi do wypicia zawartości nocnika ślubnego !!!
Tradycja ta pochodzi z regionu Midi-Pyrénéés (Aveyron), ale była też praktykowana w Bretanii i Sabaudii. Stopiono z biegiem lat ogarnęła całą Francję. Właściwie zabawa zaczynała się jeszcze przed ślubem i weselem.
Ale wszystko po kolei …
W dzień ślubu, Narzeczeni objeżdżali całą wieś na wózku ciągniętym przez osła, trzymając nocnik. W taki sposób ogłaszali wszystkim, że ceremonię czas zacząc. Nazajutrz po weselu, młodsza część gości, dzierżac wspomniany nocnik, rozpoczynała poszukiwania Młodej Pary, którzy spędzili swoją noc poślubną w miejscu, który było trzymane w tajemnicy. Goście dzielili się na dwie grupy : jedna miała za zadanie utrudnić poszukiwania drugiej grupie, myląc tropy. Grupa poszukiwaczy zachodziła do każdego domu, myszkując po kątach i przyjmując sowicie oferowany napitek. Czy już kryjówka Młodej Pary została w końcu odkryta, podsuwano im do wypicia zawartość nocnika – zwykle były to banany, czekolada, róznego rodzaju alkohole, przyprawy, pokruszony chleb. Czasem też dodawano kawałek papieru toaletowego… hummm
Najpierw wypijała Panna Młoda, potem Pan Młody, na końcu goście. A jakie było znaczenie tej całej zabawy ? Młodzi mieli się wzmocnić po nocy poślubnej, a jakże ! Nocnik ślubny symbolizował także koniec wesela i znanę statusu Narzeczonych, którzy stawali się pełnoprawnymi małżonkami.